ಆಗಷ್ಟೇ ಕಂಬನಿ ಹನಿದು

ತೇವದ ಕಂಗಳ ನೋಟ

ಬಾಣದಂತೆ ನಾಟಿದೆ  ಎದೆಯೊಳಗೆ

ನಿನ್ನ ಮೌನದ ಆಳ ತಲುಪುವ ಜಾಣ್ಮೆ

ಸಿದ್ಧಿಸಿಲ್ಲ ನನಗೆ; ಮನಸಾರೆ ನಕ್ಕು ಬಿಡು ಒಮ್ಮೆ

ನೀ ಆಡದ ಮಾತುಗಳ ಮರ್ಮ ಅರಿಯುವ ಹೆಜ್ಜೆ;

ನಿನ್ನ ಗುಂಗಿನ ನಶೆಯ ಚೆಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಪ್ರೀತಿ ;

ನಿನಗಷ್ಟೆ ಸಾಧ್ಯ!

ಭೋರ್ಗರೆವ ತೆರೆಗಳ ಅಬ್ಬರ

ಸವಿಯುವ ಮನಸ್ಸು; ನಾಲ್ಕು

ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿದೆ; ಮಾತು

ಮರೆತಿವೆ ಗೋಡೆಗಳು ; ನಿನ್ನವಲ್ಲವೇ ಬದುಕು

ನನ್ನೆದೆಯ ಭಾವ ನಿನ್ನ ತಲುಪಲು

ಸಪ್ತ ಸಾಗರ ನಿಂತಿದೆ,

ಸೋರುತ್ತಿದೆ, ಹಲವು ದಿನಗಳ ನಶೆ, ಹಗುರಾದ ಉಸಿರು,

ನಿಲ್ಲದಿರು ದಿಗಂತ ಮುಟ್ಟುವವರೆಗೂ